Traditional cypriot handmade items for daily use

Craftsmen /

andreas michael kitis

"...Στο σχολείο ήμουν ο αρχηγός.. και ήταν ο γιος του βοσκού ο υπαρχηγός. Αυτός ήξερε και έδινε σαρκές. Πηγαίναμε βρίσκαμε ξύλα και θρουμπιά για να φτιάξουμεν σαρκές. Έμαθα την τέχνην που τζείνον.. Ήμουν 11 χρονών τότες.. " Ο κύριος Ανδρέας Κιτίς θυμάται καθώς δένει με δεξιοτεχνία με τα πλόσια τη σαρκά μπροστά μου.

Αυθόρμητα μου λέει: "Μετά από τόσα χρόνια, τώρα για πρώτη φορά λέω αυτά τα βιώματα". Συνεχίζοντας το δέσιμο της σαρκάς .. προσεκτικά μα συνάμα σβέλτα χρησιμοποιά την πέσσα, σχηματίζoντας το διχάλι. "Εν έχει άλλον που να κάμνει τέθκοιον πράμα. -Τι εννοείς; Εν έχει άλλο που να κάμνει πιον σαρκές;" ρωτώ με μια προφανή αφέλεια... "Όϊ, κάμνουν, αλλά εν έχει που να δένει τις σαρκές με τα πλόσια. Που είδα εγιώ δίνουν τες με το ττέλιν ή με τον σπάον.."

"Και τις βούρκες;" συνεχίζω τις απορίες ακάθεκτη. "Που μόνος μου!" μου απαντά αμέσως"... επειδή είχα μεράκκι." "αααα!" αναφωνώ έκπληκτη συνεχίζοντας τις απλοϊκές ερωτήσεις μου μπροστά σε ένα μεγάλο παραδοσιακό τεχνίτη. Καθισμένος σε μια άβολη στάση στηρίζει τη βούρκα στα πόδια του και κόβει με ακρίβεια ευθείες λωρίδες. Πίσω μου η βούρκα είναι στολισμένη με κόκαλα και ουρά από λαγό.

Ο κύριος Ανδρέας Κιτίς φτιάχνει βούρκες, σαρκές, κοφινιές χειρόμυλους, μαγκούρες μέχρι και διακοσμητικά πηγαδάκια. Η ψυχή του είναι αφιερωμένη στην τέχνη του με τη γυναίκα του την κυρία Άννα να προσθέτει:"Ούλλη μέρα μάχεται, εν σταματά, τρώει μόνον τη νύχτα. Οι εργάτες που δουλεύουν στην οικοδομή εδώ του λένε ότι ποτέ δεν τον είδαν να κάθεται". Αυτή του την αγάπη την έχει περάσει και στο μικρό του εγγονό που τον έχει μάθει να φτιάχνει μέχρι και ονειροπαγίδα. Παρουσιάζουμε λοιπόν ακόμη ένα λαϊκό τεχνίτη του νησιού μας αυτή τη φορά στην Αραδίππου.

"...At school I was the leader... and the shepherd's son was the sub-leader. He knew how to tie brooms. After school we would go out and find woods and thyme to make brooms. I learned the trade from him... - I was eleven years old then.." Mr Andreas remembers while he masterfully ties the "ploshia" around the broom in front of me.

Impulsively he mentions: "After so many years, this is the first time I tell these stories". Continuing the work.. carefully but quickly he uses the toggle, defining the v-shape of the wood."There is no other that does this". "What do you mean? There is no other that makes traditional brooms?" I ask, my naivety profound... "No" he quickly correct me, " they do, but there is noone that ties the brooms with ploshia. From what I saw, they tie them with wire or thin rope.."

What about the vourkes (traditional bags)? How did you learn them?Á" I keep on my questions. "On my own" he replies instantaneously "because I had passion" Oh! I exclaim continuing my questions that seem too simple to grasp the depth of the artistry of this craftsman. Sitting in an inconvenient position he places the vourka on his legs while he cuts with striking precision straight strips. Behind me the vourka is decorated with rabbit bones and tail.

Mr Andreas Kitis makes shepherd's bags, brooms, baskets for breads, small hand mills, crooks/ sticks, even decorative small wells. For Mr Andreas the sky is the limit. His soul is dedicated to his art. His wife Mrs Anna adds: "He works all day non-stop, eating only at night! The workers on the construction tell him that they never saw him resting." His passion has been so contagious that his young grandson has learned from his grandfather how to make a dreamcathcher. Therefore we present you another indigenous craftsman of our island, this time from the municipality of Aradippou.

View all the work